ریمیکس «امشو خاطرات دواره» علی عبدالمالکی، محمد امیری و روح الله کرمی | غمگین

پیوند خاطره ها با نغمه ها، مرهمی بر زخم دلتنگي هاست؛ این ریمیکس، آینه ی تمام نمای شبی است که در سکوتش، نجوای دل به گوش می رسد.

بازآفرینیِ خاطرات در قابِ صدا، اگرچه در نظریه، دلنشین می نماید، اما در میدانِ پرهیاهویِ روزگار، به حاشیه ای برایِ فراموشی بدل می گردد که جز ثانیه ای دلدادگی، بهره ای برایِ جانِ خسته ندارد.

این همه آهنگ غمگین خوندم ولی یه چیزش این ریمیکس یه جور دیگه دلم رو لرزوند. اون حس خاطره بازی که تو دل هر نتشه، آدم رو بی اختیار میبره به شبایی که فکر می کردیم تموم نمیشه. امیدوارم این حس قشنگ برای همیشه تو فضای موسیقی کردی بمونه.

یه حال و هوای خاصی داره این ریمیکس، مخصوصاً وقتی آخر شب تنها باشی و چشمت به یه خاطرهای بیفته که فکر میکردی تموم شده. ترکیب صدای این سه نفر هم عجیب به دل میشینه، انگار دیوار صوتی رو برداشتن و مستقیم با دلت حرف میزنن. برای من که آدم موسیقی کردی هستم، این نسخه کاملاً یه تجربه جدیده؛ نه اونقدر شلوغ که حواست پرت شه، نه اونقدر ساده که تکراری به نظر بیاد. قطعاً تو پلیلیست شبهای بیداری جا میگیره.

همون لحظه ی آخر که یادها غوغا می کنن، این ریمیکس یه جور دیگه دلت رو می لرزونه. مخصوصاً برای اون شب هایی که می خوای باهاش خلوت کنی، عالیه. حس و حال خاطره انگیزش واقعاً آدمو می بره به یه جای دیگه.