ریمیکس atesh doshtom از مهمت الماس و سمی لون و ویناک و خجسته و تویس

یه جاهایی آدم فقط گوش میده، ولی این یکی واقعاً حسش میکنی! ترکیب صداها اونقدر بافت داره که هر بار یه لایه تازه ازش کشف میکنی. مخصوصاً اونجایی که ریتم عوض میشه، غاز تن آدم میشه. حیف که این همه هنرمند باهم جمع شدن، ولی کمتر کسی به عمق کارشون نگاه میکنه؛ من که عاشقش شدم و مطمئنم بارها دوباره پخشش میکنم.

دقیقاً همون بخش تاریخچه منو یاد یه خاطرهای انداخت که فکر میکردم فراموشش کردم! یه نکته کوچیک: اگه مقاله یه کم به تأثیر این موزیک روی نسل جدید هم میپرداخت، تحلیلش کاملتر میشد. خلأ حس و حال امروز تو این نوشته کاملاً حس میشه.

حرف دل منو زدی.