آهنگ عرفان طهماسبی رﻓﺘﻰ از ﺧﻠﻮت ﻣﻦ ﻫﻢ ره ﺷﺐ ﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ

متن ترانه عرفان طهماسبی رﻓﺘﻰ از ﺧﻠﻮت ﻣﻦ ﻫﻢ ره ﺷﺐ ﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ

رﻓﺘﻰ از ﺧﻠﻮت ﻣﻦ ﻫﻢ ره ﺷﺐ ﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻏﻢ ﻧﻬﺎدی ﺑﻪ دﻟﻢ ﻫﻤﺪم ﻏﻢ ﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﺧﻮاﺳﺘﻢ دور ﺷﻮم از ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ ز ﺟﻬﺎﻧﺖ
ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ دﻧﻴﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﮔﻮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺷﻮی ﻫﻢ دردِ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺑﺎران ﺑﺸﻮد ﺣﺎل و ﻫﻮای ﺳﺮد ﻣﻦ
ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ ﻧﻤﺎزت ﺑﻨﻮازی ﺳﺎز ﻋﺸﻖ
ای داد از ﻋﺸﻖ ﻓﺮﻳﺎد از ﻋﺸﻖ
در دل ﺑﻰ ﺧﺒﺮت از ﻏﻢ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﺪی و در ﻗﺼﻬﻰ ﻣﻦ راﻫِ ﮔﺬر ﻧﻴﺴﺖ
اﮔﺮ از ﺧﺎﻧﻪ ی وﻳﺮاﻧﻬﻰ ﻋﺸﻘﺖ ﻧﮕﺬﺷﺘﻢ
و ﺑﺮاﻳﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ راه دﮔﺮی ﻫﻴﭻ اﮔﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﻮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺷﻮی ﻫﻢ درد ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺑﺎران ﺑﺸﻮد ﺣﺎل و ﻫﻮای ﺳﺮد ﻣﻦ
ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ ﻧﻤﺎزت ﺑﻨﻮازی ﺳﺎز ﻋﺸﻖ

عرفان طهماسبی رﻓﺘﻰ از ﺧﻠﻮت ﻣﻦ ﻫﻢ ره ﺷﺐ ﻫﺎی ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻰ